บทที่ 9 ตอนที่ 9
“คุณคิลล์เธอไม่พอใจที่ดิฉันไปนั่งเก้าอี้ประจำของคุณไอรีนน่ะค่ะ ก็เลย... สาดอาหารใส่ดิฉัน แต่ดิฉันไม่เป็นอะไรมากนะคะ แค่เปื้อนเล็กน้อยเท่านั้นเอง”
“โอ้ พระเจ้า!”
ดีแลนอุทานอย่างตกใจ ก่อนจะเค้นเสียงถามด้วยความข้องใจ
“แปลกจริง ทำไมนาเดียไม่บอกเธอล่ะว่าอย่าแตะต้องของที่เป็นของไอรีนน่ะ”
“อย่าไปว่าคุณนาเดียเธอเลยค่ะ เธอคงหวังดี”
เสียงถอนใจแรงๆ ของดีแลนดังมาตามสาย
“แล้วเธอไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม”
“ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่นี้เอง ชีวิตที่ผ่านมาของดิฉันเจอหนักกว่านี้หลายเท่าค่ะ คุณดีนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ดิฉันจะทนให้ถึงที่สุด จะทำให้คุณคิลล์กลับมาเป็นคนเดิมให้ได้”
น้ำเสียงหนักแน่นจริงใจของมัลลิกาทำให้ดีแลนยิ่งไม่สบายใจ
“ฉันรู้ว่าเธอทำเพราะไม่มีทางเลือก แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ บอกฉันนะ ฉันยินดีจะจ่ายเงินที่เหลือให้เธอทั้งหมด แม้ว่าเธอจะยกเลิกก็ตาม”
“ขอบคุณมากค่ะคุณดีน... ถ้าไม่ไหวจริงๆ ดิฉันจะบอกคุณดีนเป็นคนแรกเลยค่ะ ดิฉันสัญญา”
“อืม... รักษาตัวให้ดีล่ะ ฉันไม่รู้ว่าเจ้าคิลล์มันคิดจะทำอะไรต่อไปอีก หมอนี่ดีก็ดีใจหาย แต่ถ้าร้ายก็สุดจะคาดเดาเหมือนกัน”
“อย่าห่วงเลยค่ะ ดิฉันมีเลือดนักสู้อยู่เต็มตัว ยังไงก็ไม่คิดจะแพ้ตั้งแต่ยกแรกแน่ๆ ค่ะ”
คำพูดของมัลลิกาแม้จะมาจากน้ำเสียงที่เศร้านัก แต่ความหมายของประโยคก็ทำให้ดีแลนอมยิ้มออกมาได้
“ดูแลตัวเองดีๆ ก็แล้วกัน แล้วฉันจะโทรมาถามความคืบหน้าใหม่”
“ขอบคุณค่ะคุณดีน”
มัลลิกาปล่อยโทรศัพท์มือถือให้ร่วงลงกับเตียง ภาพความเข้มแข็งที่แสดงให้ดีแลนเข้าใจหายวับไปในพริบตา หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอ่อนล้า
฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿
มัลลิกาที่พึ่งจะบังคับตัวเองให้ดำดิ่งลงสู่ทะเลนิทราได้เพียงไม่ถึงชั่วโมง มีอันต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อประตูห้องถูกเคาะแรงๆ ไม่สิ... เรียกว่าทุบได้เลยต่างหาก
“เปิด... เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้เปิดไง มัลลิกา!”
เสียงอ้อแอ้ที่เต็มไปด้วยความเมามายของคนด้านนอกบอกให้รู้ว่าตอนนี้เขาคนนั้นกำลังตกอยู่ในอำนาจของปีศาจสุราเต็มขั้นเลยทีเดียว มัลลิกาก้าวลงจากเตียง เดินไปหยุดใกล้ๆ กับประตู แต่หญิงสาวไม่คิดจะเปิดมันออก
“คุณคิลล์มีอะไรกับมะลิหรือคะ”
เพื่อให้ฟังดูไม่ห่างเหินนักหล่อนจึงเลือกที่จะแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น แต่หากคนภายนอกที่เมาแอ๋ไม่ได้ให้ความสำคัญเลยสักนิด เขายังคงเขย่าประตูไม้บานใหญ่ตรงหน้าต่อไปด้วยความบ้าคลั่ง ปากก็ร้องตะโกนก้องบอกให้หล่อนเปิดประตู
“เธอไม่มีสิทธิ์มาถามอะไรฉันทั้งนั้น เปิดประตู! นี่หูแตกหรือไงบอกให้เปิดประตู”
“มันดึกแล้วค่ะ มีอะไรกับมะลิเอาไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้ ว๊าย...”
มัลลิกาอุทานด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆ ประตูห้องก็สั่นไหวไปทั้งบานเพราะถูกคิลเลียนกระแทกเข้าใส่ทั้งตัว
“คุณคิลล์คะ อย่าทำแบบนี้ค่ะ”
“ถ้าเธอไม่เปิดไอ้ประตูระยำนี่ซะ ฉันจะพังเข้าไปเดี๋ยวนี้”
หญิงสาวหน้าซีดเผือด มือเล็กยื่นไปกุมลูกบิดประตูเย็นเฉียบเอาไว้แน่น ตัดสินใจว่าจะเปิดเพื่อคุยกับคนพาลให้รู้เรื่อง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า จำต้องชักมือกลับมาทิ้งอยู่ข้างลำตัว
“ไม่ค่ะ มันดึกแล้ว มะลิจะนอน”
คนตัวโตด้านนอกเงียบกริบ เงียบจนน่าสงสัย มัลลิกาแนบหูกับบานประตูเพื่อฟังเสียงความเคลื่อนไหว แต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบไร้เสียงใดเช่นเดิม
“เขาคงไปแล้ว...”
มัลลิกาพึมพำออกมาอย่างโล่งอก ตั้งใจจะหมุนตัวกลับไปยังเตียงนอนอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ขยับเท้าเลย ประตูห้องก็ถูกไขจากด้านนอก และถูกผลักเข้ามาเสียก่อน หญิงสาวตกใจจนหน้าซีดเผือด เมื่อคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูคือ...
“คุณคิลล์...”
หญิงสาวถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ ท่ามกลางความมืดมิด ผู้ชายที่ฟุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ตรงหน้านั้นช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก หล่อนถอยหลัง ถอยไปเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด ในขณะที่เขาก็ย่างสามขุมเข้ามาหาช้าๆ ด้วยท่าทางโซซัดโซเซ
“คิดหรือว่าฉันจะยอมให้เธอขัดคำสั่งน่ะ”
“คุณคิลล์ มีอะไรกับมะลิหรือคะ”
หญิงสาวทำใจดีสู้เสือ ถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมมากขึ้น
ชายหนุ่มที่ถูกแอลกอฮอล์ควบคุมสติเอาไว้ทั้งหมด หัวเราะหึหึในลำคอด้วยท่าทางไม่ผิดจากปีศาจจากขุมนรก
“ท่าทางเธอเหมือนกลัวฉัน”
ใช่... ตอนนี้หล่อนหวาดกลัวคิลเลียน คาร์ตันสุดหัวใจ แต่กระนั้นก็ไม่สามารถตอบความรู้สึกที่แท้จริงออกไปได้
“ปละ เปล่าค่ะ มะลิแค่ โอ๊ย...”
หญิงสาวร้องอุทาน เมื่อข้อมือเล็กถูกคว้าเอาไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็ก จากนั้นเขาก็ลากร่างบางที่พยายามโก่งตัวหนีเข้าหา มันง่ายดายมากสำหรับผู้ชายตัวโตแบบคิลเลียน
“คุณคิลล์ ปล่อย... ปล่อยมะลิเถอะค่ะ มีอะไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”
“ทำไม... ทำไมต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้ ในเมื่อวัตถุประสงค์ที่เธอก้าวเข้ามาในชีวิตของฉันก็เพื่อมาเป็นตัวแทนของไอรีน ไม่ใช่หรือ... ใช่ไหม นี่คือสิ่งที่อยู่ในหัวสวยๆ ของเธอใช่ไหม มัลลิกา”
ร่างอรชรถูกเขย่าแรงๆ ด้วยความอำมหิตของคนตัวโตที่กำลังเมาได้ที่
“ปล่อย... ปล่อยมะลิก่อนค่ะ คุณคิลล์...”
